MUZEUM
# 7 (1/2009): oduczanie
premiera: 6 lutego 2009
(podczas otwarcia księgarni
Muzeum pro qm)
Siódmy numer „Muzeum” jest
jednocześnie pierwszym wydaniem
w nowej, zmienionej formule.
Mamy nadzieję, że ta widoczna
metamorfoza usprawni działanie
pisma jako narzędzia
komunikacyjnego w kontaktach
z publicznością i innymi
instytucjami sztuki. „Muzeum”
przeistoczyło się w dwujęzyczny
kwartalnik, którego treść
podzieliśmy na stałe działy.
Główna część numeru poświęcona
będzie odtąd tematom związanym
z muzealnictwem: edukacji,
publiczności, modelom kuratorskim,
strategiom kolekcjonowania, etc.
Zagadnienia te będą omawiane nie
tylko przez historyków i krytyków
sztuki, ale również pisarzy,
filozofów, socjologów – i samych
artystów. Głównemu działowi
towarzyszyć będą stałe
kolumny i różnego rodzaju serie
artystyczne. Nie rezygnujemy
również z okazji, aby za pomocą
magazynu informować Państwa o aktualnej
działalności i planach Muzeum Sztuki Nowoczesnej
w Warszawie. Taki podział pisma umożliwi
jego lekturę na trzech poziomach, po pierwsze: newslettera informującego o stanie projektu Muzeum oraz jego aktualnych przedsięwzięciach, po drugie: magazynu artystycznego ze stałymi działami, odzwierciedlającymi multidyscyplinarny charakter naszej instytucji, po trzecie: specjalistycznego periodyku poświęconego teoriom i praktyce współczesnego muzealnictwa. Akcentujemy zmiany w piśmie „Muzeum” poprzez nowy format i layout, którego autorem jest ceniony szwajcarski typograf Ludovic Balland.
Siódmy numer „Muzeum” poświęcamy zagadnieniu „oduczania” jako fenomenu instytucjonalno-edukacyjnego. Czy – a jeśli tak, to w jaki sposób – można przekazywać wiedzę na temat artystycznych strategii oraz modeli kuratorskich? Kto jest beneficjentem eksperymentalnych struktur edukacyjnych, jakimi są studia kuratorskie? Czego powinniśmy się oduczyć, jaką wiedzę odsunąć, aby od nowa wypracowywać indywidualne techniki i metody pracy w instytucji sztuki? Jaki wpływ na praktykę wystawienniczą ma tradycja poszczególnych krajów, akademii, instytucji – na ile jest ona skontekstualizowana?
W poświęconej powyższym zagadnieniom sekcji temat główny prezentujemy teksty Ann Deemester – dyrektorki studiów kuratorskich de Appel w Amsterdamie, Andrzeja Leśniaka (podsumowujący cykl jego wykładów w Muzeum „Teorie nowoczesności”), Yazida Anani z departamentu architektury na palestyńskim Uniwersytecie Birzeit oraz artysty i pedagoga Grzegorza Sztwiertni (nowa wersja jego tekstu sprzed dekady). Dział ten ilustrujemy pracami Agnieszki Polskiej z cyklu „Obiekty”, o których pisze Sebastian Cichocki. W dziale ile lat ma nowoczesność? odkrywamy i opisujemy zapomniane dokumenty, instrukcje, zapiski z przeszłości, które dopomóc nam mogą w antycypowaniu sztuki jutra. Carte blanche od zespołu kuratorskiego otrzymuje w tym numerze „Muzeum” Mladen Stilinović. W dziale rozmowy Ana Janevski przeprowadza wywiad z chorwackim kolektywem kuratorskim WHW, który ogłosił właśnie koncepcję 11. Biennale Sztuki w Stambule. W sekcji muzeum artystów (w którym publikujemy nowe i klasyczne teksty dotyczące polityki muzealnej, pisane z perspektywy artystów) prezentujemy esej Petera Friedla z 2002 roku „Jeden świat”. W dziale art-fikcja, poświęconym literaturze jako przestrzeni dla sztuki współczesnej, publikujemy instytucjonalną bajkę Jana Verwoerta i Michaela Stevensona „O księżycu i tymczasowym muzeum”. W sekcji dla wnikliwych badaczy bezużyteczna wiedza publikujemy listę filmów, które Christian Kerez obejrzał w 2008 roku. Najmniejszą przestrzeń ekspozycyjną, czyli nasz magazynowy znaczek, otrzymuje w tym wydaniu Leif Elggren – szwedzki artysta konceptualny, znany jako król fikcyjnego państwa Elgaland-Vargaland. W znajdujących się na tylnej stronie okładki działach newsletter i na miejscu można zapoznać się z listą zdarzeń związanych z Muzeum w ostatnim kwartale 2008 roku, zrelacjonowanych przez Marcela Andino Veleza.
MUZEUM
# 7 (1/2009): unlearning
Issue # 7 of “Muzeum” is also the first in a new, modified formula. We hope this visible metamorphosis makes the magazine more effective as a communication tool in a dialogue with the public and other artistic institutions. “Muzeum” has transformed into a bilingual quarterly, its contents divided into sections. The issue’s main section will from now on be devoted to topics connected with museology: education, the audience, curatorial models, collecting strategies, and so on. These topics will be discussed not only by art historians and critics, but also by writers, philosophers, sociologists – and by artists themselves. The main section will be accompanied by regular columns and various kinds of artistic series. “Muzeum” will also continue to provide information about the current activities and future plans of Museum of Modern Art in Warsaw. Such a structure of the periodical means it can be read on three levels: firstly, as a newsletter informing about the progress of the Museum project and its current activities, secondly, as an art magazine with regular sections reflecting the institution’s multidisciplinary character, and thirdly, as a specialist periodical devoted to the theory and praxis of contemporary museology. Highlighting “Muzeum”’s new formula is a new format and a new layout designed by the renowned Swiss typographer, Ludovic Balland.
This issue of “Muzeum” is devoted to the idea of ‘unlearning’ as an institutional-educational phenomenon. Is it possible, and if so, how, to pass on knowledge about artistic strategies and curatorial models? Who is the beneficiary of curatorship studies as experimental educational structures? What should we unlearn, what knowledge should we put aside to be able to develop anew individual techniques and methods of working at artistic institutions? How much is exhibition-making praxis influenced by the traditions of the different countries, academies, institutions – how much is it contextualised? Those and other questions emerged during the work on the Museum’s second exhibition, “Ain’t No Sorry” (18 October – 22 November 2008). It was a risky presentation, based on intuitive research conducted at Poland’s art schools by the students of the Jagiellonian University Museum Curatorial Studies course. As such, it was a kind of series of academic corrective exercises. The highly instructive experience generated a number of questions and doubts pertaining to relationships between art academies and contemporary museums, on the one hand, and the exhibition producers and critics, not always using adequate tools, on the other.
